Akıllaryla değil Karanlık kalbiyle yaşayanlar kolonisi

Biz acı çekerken ağlardık.. acının acı olduğu yakan zamanlarda.. öğrendik acımızı eritip yok etmeyi.. ağladık ruhumuzu temizlemek için.. artık ruhumuz temiz ve beyaz.. hiç bir şey beyaz kalamaz.. kirlenmeye siyaha gömülmeye mahkumdur.. ne kadar beyazsan o kadar çabuk siyaha bulanırsın.. biz ulaştık o siyaha.. gözlerimiz kırmızı..ruhumuz siyah ve güçlü.. ellerimizde herşey.. kalbini elimize verenlere acıyorum..acıyla ölürken onlar,biz biraz daha kırmızı ve karanlıkta olucaz.. unuturken anılarımızı; yüzleri,duyguları unuturken aşkı bulucaz belki.. anlıcaz ki aşkta kırmızı ve karanlıkta.. ölmek bizim için deil.. ellerine bak ne canlar aldı.. gözlerine bak halen kırmızı.. peki ozmn bak aydınlığa.. aydılık hariç heryer karanlık.. tıpkı bizler gibi.. karanlık ve kırmızı.. kin,nefret bunlar zayıfların aciz duyguları.. hükmetmeye geldik biz.. zeki aklımzla deil karanlık kalbimizle yaşıoruz....