Şimdi gene bu kadar konuştu bu Bekçi, herhalde bu "Şortlu Adamlar" da tuvaletlerle duşlarla ilgili bir başlıktır diye düşünülmüştür eminim. Hayır arkadaşlar, kuburların vahameti ortadaydı üstüne daha fazla söylenecek birşey yok. Duşlar da keza... Asıl bahsetmek istediğim konu başka. Sahneyle ilgili başka bir konu açmak istiyorum. Bunun aslında özel olarak H2000 ile direk alakası yok. Yerli yabancı çoğu grubun sahne performansı sırasında sürekli dikkatimi çeken ve başka türlü olmaz mı bu diye düşündüğüm birşey. Ben galiba grup dışında sahnede dolaşan insanlara gıcık oluyorum arkadaşlar. Özellikle pervasızca, hiç özenmeden gezen, grubun konseptiyle taban tabana zıt şortlu adamlara özellikle uyuz oluyorum. Tabi bu yazıyı okuyan stageman'ler darılmasın. Onların kişiliğiyle bunun hiç bi alakası yok. Bu tamamen şovun prodüksiyonuyla ilgili.
Benim anlayışıma göre sahnedeki insanlar biraz uzak, biraz erişilmez olmalı. Yeteneği ve birikimiyle olduğu kadar kıyafetiyle, davranışıyla, iletişimiyle de benim yanımda durmuyo olmasını haketmesi lazım. Bu da performansın kusursuzluğu, iyi planlanmışlığıyla falan olur bence. Fakat şortlu adamlar sahneye çıkınca tüm büyü bozuluyor. Bütün oturmuşluk, dinginlik ve konsantrasyon kendini hata arayan ve bi daha ne zaman gelecekler diye takip etmeye başlayan sorunlu bir hafiyeye bırakıyor. Bu tabi bir kompleks olarak ta yorumlanabilir, saygı duyuyorum, fakat H2000'de şortlu adamları sahneye sokmayan bir grup izledim ben: Muse!
Gerçekten büyüleyici bir performans sundular. Önceki konserlerini izlemiş çoğu kişinin, "Park Orman için özür dilercesine iyi çaldılar" dediğini biliyorum. Özellikle de belirttiğim gibi sahnede üç müzisyenden başka kimseyi görmedik. Görsek bile görsel formata çok aykırı saçma sapan şeyler değildi bunlar. Bu güzellikte ve özellikte başka bir performans ta Lamb'inkiydi. Sahnedeki ufak detaylara dikkat eden bir dostun tespiti de oldukça çarpıcıydı:
Lamb sahnedeyken vokalistin kahve içtiğine oradakiler dikkat etmiştir sanırım. Fakat bir ara fincanını monitörlerden birinin üstüne koydu. Sıcak kahvenin dumanının tütüşü öyle bir bütünleşmişti ki sahneyle, avaz avaz huzur buluyor gibiydik.
GaRaJ'daki ilgili yorumlarBenim anlayışıma göre sahnedeki insanlar biraz uzak, biraz erişilmez olmalı. Yeteneği ve birikimiyle olduğu kadar kıyafetiyle, davranışıyla, iletişimiyle de benim yanımda durmuyo olmasını haketmesi lazım.
