Makaleler

Zakkumlanmak Zamanı

Güzel bir şehirde yaşıyorsunuzdur. Güzel bir işiniz, güzel bir çevreniz, güzel arkadaşlarınız vardır. Her şey yerli yerindedir. Gayet güzel bir hayatınız vardır; normal, rahatsız eden uyarıcıların olmadığı, birbirine benzeyen ancak hiç de sıkıcı olmayan, hatta çok da keyifli günlerdir. Sonra…

O kadar çok şey duymuştum ve okumuştum ki haklarında, artık gidip dinlemek farz olmuştu. 2006'nın Ekim ayıydı. Daha ne klip var ortada ne albüm. 'Bir grup ne kadar güzel çalabilir, ne kadar keyifli olur, ne kadar eğlendirir diyeceksin şimdi değil mi?'. İşte ilk gazı veren söz buydu, duyduğum ve okuduğum o kadar şeyden sonra çok sevdiğim ve müzik zevkine çok güvendiğim bir arkadaşım tarafından bana söylenmişti ve akabinde de muzip bir şekilde gülünmüştü. Daha fazla bu olaya uzaktan seyirci kalmamak gerekiyordu, yakınlaşmak lazımdı.

Örnek 1: Bir Crimson gecesi.

Daha gösteri başlamamıştır. İzleyiciler gelmiş, yavaş yavaş demlenmeye başlamışlardır. O gece hangi Zakkum parçalarının ve hangi cover'ların çalınacağı, forum ahalisinden kimlerin o akşam orada olacağı, o hafta içinde forumda nelerin olduğu konuşulmaktadır ve tabii en önemlisi bu gecenin ne gibi bombalara gebe olacağı merakla beklenmektedir. Grup sahnedeki yerini alır; gitarlar, bateri, klavye elden geçirilir ve müzik başlar, hemen akabinde Yusuf Demirkol seyircilerin arasından süzülerek sahnede arz-ı endam eder.

Gösteri başlamıştır. Başlayan şarkı Radiohead'den, Suede'den veya Morrissey'den gelebilir, bugüne kadar Zakkum hakkında birşeyler okumuş olan herkes bunu tahmin edebilir elbette ki. Peki o başlangıç şarkılarından birinin Shudder To Think'ten Hot One olabileceğini de tahmin edebilir misiniz? Ben edemezdim. Sonra diğer şarkılar gelir. Bazen gelen şarkıdan (örneğin Coldplay'in Yellow'undan) sıkılır Yusuf ve 'öff bu şarkı çok bayık' deyip Rage Against The Machine'e geçilebilir.

Açık sözlülük hat safhadadır, 'biraz da tam bildiğimiz şarkıları çalalım' diyebilir, onu sahneden indirmek istemeyen izleyicilerine 'ama çok çişim geldi benim' de diyebilir, gider gelir ve programın uzatmalarına geçilir. Şarkıların (şarkıdaki vokalin değil) cinsiyetine göre Yusuf'un cinsiyet değiştirmesi durumu da mevzu bahistir. 'I just wanna be your woman' diye haykırırken onun bir 'woman' olabileceğini düşünebilir misiniz? Peki ya Deus'un gayet sakin olan 'Roses' şarkısını Zakkum'dan dinlediniz mi? Yusuf'un güllerin yapraklarını paramparça etmesine, 'thank you for the roses' cümlesini hangi biçimlerde ve ne gibi şekillere girerek söylediğine tanık oldunuz mu?

Sahne içi kapışmalar ve sahne önü ile sahne üstü arasındaki birbirine düşürme çalışmalarına da değinmeden geçmemek lazım tabii. Sahne üstündeki ve sahne önündeki hiç bir olay kaçırılmamaktadır ve şova dinleyiciler de dahil edilmektedir, hatta kendinizi sahne üstünde şarkı söylerken bulmanız an meselesidir, bir bakarsınız ki sahnede 'Where's My Mind' söyleniyordur izleyicilerden biri tarafından. Şarkı araları 'ince ince' işlenirken siz de Yusuf'un güzel kahkahalarını izleme şansına erişebilirsiniz. Cümle aleme yetişen, her türlü muzurluğa hazır Yusuf'un ortalığı birbirine katması ve sonra herkesi peşinden sürükleyen -ve ilgili kaslarda ağrıya yol açan- kahkahası! O ne güzel bir gülüştür, o ne şuh bir kahkahadır, şuh bir kahkaha bir adama bu kadar mı yakışır? Yakışır!

Seyirciyi gördükten sonra bu ortamın güzelliğinin sahnedeki gruptan mı yoksa grubu izlemeye gelen hayranlardan mı kaynaklandığını çözmeye uğraşabilirsiniz bir süreliğine. Ama aslında cevap ortadadır: Seyircisi Yusuf'a, Yusuf da seyircisine tapmaktadır. Siz hiç seyircisine çikolata dağıtan, 'dünyanın en güzel kızları, en güzel erkekleri, hoşgeldiniz!' diye program açan bir vokal gördünüz mü? Peki Yusuf'u görür görmez ortalığı yıkarcasına alkışlamaya başlayan seyirciyi?

GaRaJ'daki ilgili yorumlar