>Hiç başımızdan eksik olmayan gökyüzüne, günün karanlık saatlerine,
>ara sıra kopsa da fırtınalara, bir gün boğulacağımız denizlere, eski
>günlere, neler olacağını bilmesek de geleceğe, kötülüklerle dolu
>olsa bile tarihe, tarihin akışını düze çıkarmaya çalışan tüm güzel
>yüzlü çocuklara, Donkişotlar 'a, ateş hırsızlarına, Ernesto Ç´e
>Guevara'ya, yollara-yolculuklara, sevgililere, sevişmelere, sadece
>düşleyebildiğimiz olamamazlıklara, üşürken ısınmalara, her şeyden
>sıcak annelere, babalara ve tadını bütün bunlardan alan şarkılara
>kendi sıcaklığımızı gönderiyoruz. Kötü şeyler gördük. Savaşlar,
>katliamlar, ölen-öldürülen çocuklar gördük. Kendi dilini, kendi
>kültürünü, kendisini kaybeden insanlar, topluluklar gördük. Yanan
>köyler, kentler, ormanlar, hayvanlar gördük. Yoksul insanlar,
>ağlayan anneler, babalar, her gün bile bile sokaklarda ölüme koşan
>tinerci çocuklar gördük. Biz de öldük. Ama her şeye rağmen bu
>yeryüzünde şarkılar söyledik. Teşekkürler dünya.
>
>
>
> Kazım Koyuncu
>
>;(((...
>
> 1972 / ...........
