Ermeni diasporasının Ermenistan'ın düşüncelerini bile temsil etmediği, kimi birinci dünya ülkeleri, şirketler ve tarikatlar tarafından maddi manevi desteklenerek
lobi faaliyetleriyle söz konusu ülkelerin yasalarını ve dış politikalarını değiştirebilmekten tutun hayatında sözümona sahip çıktığı ama kendi ülkesine ancak bir kere; o da kocaman olduktan sonra gitmiş Serj Tankian gibilerin bilgisizliklerini istismar ederek adeta Orwell'in 1984'te bahsettiği gibi bir "nefret haftası" yaratarak etkilediği ve onları istenilen yönde faal hale getirdiği çok açık.
Eğer araştırmalara bakarsanız, Amerika'da bu konuya eğilenlerin çoğunun Ermeni akademisyenler; onlarınsa atıf yaptığı diğer araştırmacıların yine Ermeni(i.e Vahakn Dadrian), onların kullandığı sözümona güvenilir nitelikteki kaynakların da çoğunlukla sözümona soykırımın gerçekleştiği döneme ait Rusya'nın güneyinde Bolşevik Devrimi gerçekleşmeden önce güya kendilerini Marxist-komünist olarak tanımlayan Dashnak(Taşnak olarak da bilinir) Partisi'nin çıkarttığı bildiriler ve gazteler olduğunu göreceksiniz.
Aynı mantıkla pek çok fasa fiso kaynaktan yararlanmışlar, aralara da başka ülkelerin arşivlerinden yararlandıklarını söyleyip, kimi zaman sayfa yerlerini verseler de gerçek dokümanın ilgili kısmının nüshasını koymadan, her türlü iddiayı serpiştirdiklerini da göreceksiniz. Ama, çok fazla atıfta bulundukları için, Batı her zaman ki hatasına belki de isteyerek düşerekten, neye atıfta bulunduklarına bakmadan, niceliği niteliğe, saçma atıflı kaynağı da mantıklı-atıf almış gerçek sayılabilecek ama aslında kontrol edilebilecek şekilde dipnot edilmemiş kaynağa ilişkilendirerek bu anlayışın ve propagandanın yayılmasına yardım etmiş; bu politik tavrı sahiplenmiştir.
Sözümona
"European Humanitarian Intervention"(Osmanlı Belgelerindeki karşılığını bilemiyorum bu British Foreign Office yani İngiliz Dış-İşleri arşivlerinde yer alan bir belgeydi yanılmıyorsam ve Avrupa'nın insan haklarını koruma amaçlı müdahalesi diye özetlenebilir ) adı altında yaklaşık
daha üç yüz yıl öncesinden Anadolu'nun her bir yanına gönderdikleri Avrupalı misyonerlerin iç işlerini karıştırıp etnik kışkırtmacılık yapmaya yönelik faaliyetlerini içeren sıra sıra emirlerin cafcaflı, ancak bir dangalağın satır aralarını okuyamayacağı nitelemelerle yağdırıldığını gördüğünüz bir politik müdahale var ki, tahmin edersiniz, aynı bayat hikayeyi bugün Kürt halkımızın dışarıdan fiştiklenen, aslında sayıca çok az olup fazlasıyla desteklenen bir kısmıyla yaşıyoruz. Bu konu çok uzun bir konu ama şöyle söyleyeyim,
en azından Osmanlı arşivlerine göre, büyük çoğunluğunu Müslümanların oluşturduğu yaklaşık 5 000 000 kadar kişi, içlerinde de yaklaşık 5-600 000 kadar Ermeni, o yıllarda doğuda yaşanan büyük kuraklıkta öldüler. Ermenilerden iddia edilen rakama göre( 1 250 000) geri kalanı, Kürt eşkiyalarının bastığı Türk/Ermeni ve diğer köylerde ve Suriye'ye sürüldükleri zaman yaşadıkları kötü koşullardan dolayı(kuraklık/açlık) öldüler. Tecritin nedeniyse söz konusu doğu bölgelerinde yaşanan iç karışıklık ve çatışmalardı, Ermeniler karşı reaksiyon olarak yerel yağmalama hareketlerine girişmişlerdi ve başları çoğu kez Kuzeyden gelen ve sorunu yağmadan ziyade Anadolu'da kimi yerleri üzerinde devlet kurmak için talep etmek olan Daşnaklardı.
Tecritse kesinlikle bir soykırım kapsamına giremez. Soykırım ya da jenosid bir ırkın veya topluluğun siyasi/ekonomik/inanç nedenleri dolayısıyla bilinçlice yok edilmek istenmesidir. Yapılan eylemlere karşı Osmanlı İmparatorluğunun nefs-i müdafaa göstermesi çok doğaldır. Ancak Talat Paşa ve Enver Paşa gibi adamlar yüzünden bu karşı propaganda işe yarıyor, çünkü bu adamlar Alman güdümlü olup Avrupalıların bu sözümona hümaniteryen politikasının bir parçası oldular, Enver Paşanın Turancılığa varan söylemleri yüzünden, 90 000 Osmanlı askerinin donarak öldüğü Sarıkamış olayının da tuz biber ekmesiyle, gerçeklere gölge düşürmek daha kolay oldu. Ermeniler ise bunu şu iddiayla yalanlıyorlar: Galeyana gelmemişlerdi çünkü aslında yüz yıllardır Osmanlı Hükümeti tarafından baskı altındaydılar; Müslümanlara kıyasla eşit değillerdi.
Oysaki o zamanki taleplerine bakacak olursanız eşitlik anlayışları yine Orwell'in dediği gibi "daha da eşit" olmaktan geçiyordu. Müslüman toplumun sahip olduğu her hakka onlar da vakıf edilmişlerdi(dil/din/geçim-iş kaynakları, vs.) Zaten bu Osmanlıda yaşamış olan her farklı etnik grup için geçerliydi, aksi halde, aynen İngilizlerin hakimiyetleri altına aldıkları tüm toplumlara zamanında yaptıkları gibi, Osmanlılar bu grupları dağıtarak asimile ederdi.
Bunun sonucu olarak da bunlardan hiçbiri hala şu anda kendi orijinal dilini konuşuyor olamaz, kendi orijinal dinini yaşıyor olamazdı. Ne kadar özgürlük tanındığı ayrı, ne var ki, varolan kötü koşullara tüm Osmanlı İmp. sınırları içindeki halk tabiydi ve Osmanlılar kadar azınlıklar ve toplumun geri kalanı arasında eşitlik sağlayabilmiş başka da imparatorluk yoktur; aslında bu Osmanlı İmparatorluğu'nun bilimsel ve siyasi anlamda durakladığı bir dönemde çöküşünü de müthiş kolaylaştıran bir etken olmuştur.
O nedenle, Audioslave'le kurdukları internet sitesinde politikaya girmeleri ve modern çağın içi boşaltılmış romantik söylemleriyle sadece kendilerini değil, onların apartma müziğini dinleyen milyonları etkileyebilmeleri aslında şaşırtıcı olmayıp bu dünyanın ta başından beri -kabile ve göç döneminden sonra yerleşik hayata geçişten sonra ki -akibetinin neden böyle olduğunun da bir cevabıdır(Audioslave bu görüşü destekliyor mu, o konuda bilgim yok). Kaldı ki, konserlerinde girişe "Türkler ve köpekler giremez" kabilinden zırvaları asmaları, ya da onları dinleyenler yapıyordur bunu belki de, onların dediklerini kaale almayı bile imkansız kılıyor, zaten baştan çözümcül olmayan ithamcı bir yapıları var.
Avrupa'da Osmanlı'nın arşivlerinin kısmen gizli tutulduğu iddiası var, ki bu doğru olabilir.
Öte yandan araştırmacı-gazeteci Aytunç Altındal ve diğer pek çok tarihçinin dediğine göre, Türk Tarih Kurumu bu işi üstlenip, "Biz arşivlerimizi açtık, hadi siz de açın, toptan bir çözüme kavuşturalım bu işi" mealinde uluslararası bir teklif götürdüğünde, Rusya bunu kabul etmiş; İngiliz, Fransız ve Ermeniler ise reddetmişlerdir(Aslında hükümet bu karara varıp görevi tarihçilere veriyor). Ayrıca bu konuda araştırma yapan İngiliz bir tarihçi öldürülmüş, bir tanesiyse "Soykırım olmamıştır" dediği için 4 Frank manevi para cezasına çarptırılmıştır. Hapis yiyen bir gazeteci de vardı, yanılmıyorsam.(Yalnız ben bunları okuduğum/dinlediğim zamanlar lobi faaliyetlerini aktarmam gerekebilecek herhangi bir ortam düşünememiştim, dolayısıyla aklımda isimleri yok. )
Zaten Avrupa'da pek çok ülkede "soykırım olmadı" demek suçtur, cezası vardır.
