albümü dinledikten sonra ilk söylediğim şey; "duman için üzgünüm" oldu. hem de cidden çok gerçek bir üzüntü bu. ilk albüm, her anlamda umutlanmama sebep olmuştu. müzik adına, taşları yerinden oynatmak adına, yeni kapılar açması adına...
ama geliniz görünüz ki yıl 2005, malesef tablo şudur; "saniyede üç kere detone olma mertebesine ulaşmış vokali"ni abarttıkça abartmış tangöze bey. gitar soloları eğreti, kimi şarkıların sözleri kafiyeden ibaret (bkz.sayın bayan), bazı şarkılar öyle vıcık vıcık ki kapatmak istedim, canımı sıktı, huzurumu kaçırdı (bkz.sadece koklayacaktım, rüyanda görsen inanma..)
ilk iki albümdeki bütün şarkıların kötü bir karması olmuş .."kopyala yapıştır, sonra ritmle oyna azıcık, hobarey yeni bi şarkı yaptım".
gerçekten üzgünüm...
(belki 3. için mutlu olmalıyım*)
