![]()
ne sihirdir ne keramet, el çabukluğunda marifet
ortalık yangın yeri olmuş beyler.
ben ortaokula giden bi tıfılken edebiyat hocamız bize Atatürk'ün Gençliğe Hitabesi'ni ezberletmişti. ezbere her zaman karşı olduğum için önce aman bee demiştim. ama akşam kitabı elime aldım, ya bu ülkeyi kurtaran koca adam bize ne demiş bi kere de şuuruma şuuruma vurarak okuyayyım dedim. o sırada tansu vardı. devalüasyon vardı. tansunun amerikada clintonla gizli görüşmesi vardı. israile gidip bizim ülkemizin toprakları size feda olsun anlamında ettiği lafları vardı... sinirliydik ailece. ben elime sözlük aldım ve mustafa kemal'in orijinal ifadelerini anlamada eksik bir yer kalmasın diye anlaya anlaya okumaya başladım. hemen heyecanla anneme koştum. bak dedim Atatürk resmen bu günleri anlatıyor. bizi iç ve dış düşmanlarımıza karşı uyarıyor. vay be bu ülkenin yetiştirdiği insanlar tepesine gelip topraklarımızı ona buna peşkeş çekiyor, oğlu askerlik yapacağım diye annesine komşu bir kışlada artistlik yapıyor (ben ona askerlik diyemiyorum). bu arada doğuda ölen genç erkekler, ölmeleri çekici kılınsın, aileleri onore olsun diye dağlarda şehit düştü deniliyor. oğlu "şehit" düşen bir babanın feryadına katılıyorum: " bu savaş değil, kirli bir oyun. benim oğlum şehit düşmedi. bu kirli oyun daha kaç can alacak. yeter artık!". madem dünyanın en kalabalık ordusuna sahibiz. dağlardaki teröristler kaç tane? neden bitmiyor bu savaş? ya da savaş değil mi? değilse ne? bu kadar zayıf olamayız değil mi? ama biliyorum ki, 80lerden sonra bu ülke ciddi bir hafıza kaybı yaşamıştır. yaşamasaydı şu an mustafa kemal'in bize bıraktığı toprakları sahilleri satan koca kafalılar 2.kez tepemizde olmazdı. sorumluları da paşalar götürsün...
acı bir gerçek: her topluluk hakettiği gibi yönetilir.
anadilini kral tvden, reklamlardan öğrenen çocuklar, ilk cinsel ilişkiyi ahırda tecrübe eden adamlar ve çocuklarını susturmak için cips denilen saçmalıklardan yediren kadınlar daha da kötü bir gelecek vaadediyor bizlere. bunlar iyi günlerimiz. sihirbazın, üstü dolu bir masanın üstündeki örtüyü el çabukluğuyla çekip, üstündeki hiçbir nesneyi yere düşürmediği bir çabuklukta yitip gidiyor. elde kalacak sıfır. sıfırı neyle çarparsan çarp yutar...
