Herhangi bir habermiş gibi seyrederken bile dayanamayıp değiştiriyoruz kanalı, cenaze törenini seyrederken gözlerimizden yaşlar akıyor, o bombanın düştüğü mahalle, sokak, ev... her neresiyse bizim yaşadığımız yer de olabilirdi. Hepimiz, tüm halkımız, türküyle, kürdüyle, lazıyla, çerkeziyle, ermesiniyle, yahudisiyle, siyahıyla, beyazıyla... kısaca "farklılıklarıyla" aynı kalmayı başarabilmiş bir bütündür; acılarıyla, sevinçleriyle tek bir ruhtur, organizmadır. Terör yüzünden çok zarar ettik şimdiye dek, canımızdan çok can koptu, çok masum insanı toprağa verdik, vermeye devam edeceğiz, belki abimiz, kardeşimiz, oğlumuz, kızımız, torunumuz... olacak ölenler ama asla bölünmeyeceğiz çünkü biz böyle bütünken bunu yapabilecek kadar gücü yok terörün. Asla olmayacak da. Buna izin vermeyiz!!!
Herkesin başı sağolsun.