Rock tartışmasından devam...
Popüler kültür dediğimiz şey Elvis, hatta Beatles zamanında günümüzdeki kadar detayıyla bilinen bi kavram değildi. Bence o yüzden Elvis'e rock'n roll'un kralı deniyo, ve "rock tartışması" threadinde de bahsetmiş olduğum mantık yürütme de işte buna dayanıyo.
Kral kelimesinin çağrıştırdığı otorite kesinlikle kalıcı değil, ve bütünleyicilikten uzak. Ama güç olarak kesinlikle yenilmez. Bu tanımla popüler olanın tanımı arasında bi parallelik kurmak hiç zor değil. Şimdi antitezlerin ilk dayanacakları açık kapı olarak gözüken dayanak noktası: bu adamların kalıcı olması. Ama burda da bu kalıcılığın aslında fiktif olduğunu savunuyorum ben. Gerçek değil yani. Bence sadece bu adamlar işlerinde ilk oldukları için hatırlanıyorlar. Hiçbirimiz ilk öpücüğümüzü unutmayız ama en iyisi olduğu için değildir.
