roger waters....
Frenlerin kilitlendiği andaki gibi
Ve büyük bir kamyona doğru kaydığın
Uzatıyorsun bu donmuş anları korkun ile
Ve bir daha hiç duyamayacaksın onların sesini
Ve bir daha göremeyeceksin onların yüzlerini
Başvurmayacaksın yasalara bundan sonra
Ve ön cam erirken
Gözyaşlarım buharlaşıyor
Geride yalnızca kömür bırakarak savunma için
En sonunda anlıyorum
Duygularını seçkinlerin
Küller ve elmaslar
Düşman ve dost
Hepimiz eşittik en sonunda
