Türkiye'de grup kurmak bence ütopya. birincisi eleman sayısı arttıkca koordinasyon güclügü baslıyor. stüdyo ya biri gelirim diyor biri isim var diyor,bir digeri üc gün onceden haber verilen provaya son anda gelemiyor(!) ayarlayan sahıs sinir sahibi oluyor. kisi (ensturman ) sayısı azalınca müzik bi noktada tıkanıyor ve tekdüze bir hal alabiliyor. çalışmak büyük sorun haline geliyor. haftada 2 4 saat provalarla maalesef iyi grup olunamıyor. bunun üstündeki saatleri ayırabilenlerde zaten gidip amator gruplara takılmıyorlar. kazayla grup biraz biseler yapmaya baslayınca nedense bir anda kisisel problemler baslayabiliyor ve pek cok grup dogmadan oluyor. insanlar maalesef çeşitli sebeplerden dolayı ders vs alamadıkları için enstürmanlarına cok hakim olamıyorlar ve bu bir süre sonra müzigin onunu tıkıyor.çalmak zevk olmaktan cıkıyor. müzik kıl üstünde durduğu icin solo atmak gibi aktiviteler resmen lükse kaçıyor. bence en güzeli evinizde sinir stres sahibi olmadan birazda gücünüz olcusunde bilgisayarınıza yatırım yapıp evde müzik yapmanız. hatta kabiliyetinizde varsa klavye calmayı ogrenin birazda. midi ve vst ile müziginize cok sey katabilirsiniz. pek cok derttende kurtulmus olursunuz.
insanlarla calmanın bir diğer handikapı ise hedefler. eğer cok iyi calalım derseniz prova süreleri ve hazırlıklar ayları belkide yılı bile bulabilir ve bu sürec çözülmeleri de beraberinde getirir. acele ederseniz ise sahneye cıkarsınız ama müziginiz cok cok cok iyi olmadıkca tatmin olmazsınız ve bu seferde sizin moraliniz bozulabilir.
işin bir diğer boyutu da sesleneceğiniz kitle. seyirci yaptıgınız müzigin icine katılabiliyorsa kendinden birseyler bulabiliyorsa bu gerçekten güzel birşeydir. bunu sağlamanın yolları ise ya herkesin bildiği eşlik edebileceği şarkılara ağırlık vermek ya da türkce müzik yapmaktır. konserler icin durum farklıdır cünkü oraya insanlar sizin müziginizi dinlemek icin gelirler ve ne calsanız dinletebilirsiniz. fakat bardaki dinleyici eğlenmeye gelir ve bunun icin ordaki müzige katılabiliyor, eşlik edebiliyor olması gerekir.
yıllarca cesitli organizasyonlarda o kadar güzel calan adamların hic suratına bile bakılmadan sahneye cıkıp indigine sahit oldum. bu beni ve gercek müzik dinleyicisini üzer. ama acı gercekleri de kabul etmek gerekli.
bunlar işin realitesi ve en olumsuz taraflarıydı. ama insanlarla calmanın en güzel tarafı calarken onlarla bilişsel bir temas kurmanız. müzigi birbirinizin gözüne bakarak calmak. bir bilgisayarın monitorune bakarak istediğinizi ona anlatabilecek teknoloji asla olmayacak ve en baba sequencer lar synth ler de olsa elinizin altında asla grupla yaptıgınız müzigin tadını vermeyecektir.
