hazır bodruma gelmişlerken ve ben de oradayken gitme gereği duyduğum konserde çoluk çocuk tabir edebileceğimiz - ki ilginçtir çoğu da kız bunların - seyircinin çokluğu beni dehşete düşürdü. her şarkıdan sonra 10 yaşlarında bir çocuk sahnenin önünden size "haruuuuun" diye bağırsa neler hissederdiniz bilmem.
bir de şarkılar çalınırken arkada gösterilen videolar da etkileyiciydi. ama serseri şarkısında ısrarla 1917 bolşevik devrimine gönderim yapılması ne kadar gerekiyordu acaba? hatta durum öyle bir hal aldı ki bir ara sağ-sol çatışması çıkacak zannettim. konser alanından bozkurt işaretleri yapanlara gitaristin özgürlük işaretiyle karşılık vermesi gibi...
konserden bir gece önce harunu tebdil-i kıyafet bodrum gecelerinde gezerken kitap fuarında görmüş ve elini sıkmış olmam da hoş bir ayrıntıydı.
