yazının aslı için:
http://www.siyahkahve.com/index.php?cmd=7&textID=3857
Damon Albarn, Blur ve Gorillaz ile yakın dönem rock müziğinde büyük ses getiren, önemli bir yere sahip olan bir şahsiyet. Biraz işlem yapalım: Fela Kuti'den Tony Allen, The Verve'den gitarist Simon Tong ve The Clash'in beyni Paul Simonon'u ekleyin. Bu kadroyla da yapımcı Danger Mouse'u çarpın. Yıldızlar karması sanki, değil mi? Ve bu yıldızlar karması 11 Ağustos akşamı Parkorman'da bir indie şöleni yaşattı.
"Baba rock&roll nerede ya?"
Damon Albarn'ı eski dönemine göre yorumlayıp konsere gelen insanların yaşadığı hayal kırıklığı etkileyici - ve bir o kadar da eğlenceli - oldu aslında. The Good, The Bad and The Queen albümlerinden de anlaşılacağı üzere farklı bir konseptte ve farklı bir tarzda ilerleyen bir grup. Konserde de bunun etkisinin yaşanacağını tahmin edebilirdim ama - belki de sıkı takipçisi olmadığımdan - grubun sahneye 4 yaylı ile çıkmasına oldukça şaşırdım. Keza "Rock&Roll Damon" diye bağıran birkaç seyircinin ateşi de yavaş-orta tempoda ilerleyen parçaları dinledikçe düştü tabi.
Londra şehir yaşamını anlatan ilk albümlerinin konseptinin yansıması sahnede göze çarpan ilk şeydi. Sahnenin arkasındaki perdedeki Londra illüstrasyonu, takım elbise ve şapkalarla sahneye çıkan grup elemanları, daima senkronize bir şekilde parçalara göre kafa hareketleri sergileyen yaylı ekibi ve albüm sırasıyla çalınan şarkılar… Albümün sahnede bütün görselleri, ekstraları ve detaylarıyla icra edilmesi konseri başarılı yapan en önemli etkendi kesinlikle.
Her ne kadar Damon Albarn - haliyle - seyirci ilgisinin odak noktası olsa da onun kadar ilgiyi hak eden biri isim daha vardı: Paul Simonon. Simon'ın sessiz, soğuk; yine de düzgün bir konser performansı sergilediğini ya da Tony Allen'ın muhteşem gülümsemesiyle herkesin kalbini çaldığını söyleyebilirim ama bunları geride bırakan insan Paul Simonon oldu. Yerinde duramayan, sürekli çeşitli figürler sergileyen, elinden birasını ve sigarasını bırakmayan Paul benim gözümde konser performansı olarak Damon Albarn'ı saf dışı bırakmıştı çoktan.
Ekibe turnelerinde eşlik eden konuk bir müzisyen olduğunu da konser sırasında anladık neredeyse seyircilerin tamamı olarak. Başlıktaki "Arap" kısmını oluşturan rap müzisyeni Eslam Jawaad konser sonunda cübbesiyle sahneyi işgal ederek seyirciyi coşturdu. "Rock&Roll" gençlerimizi bir kenara bıraktım, ben dahil bütün seyirciler için çok ilginç, hoş ve eğlenceli bir sürpriz oldu kendisi.
"Baba bu teknisyenler neden sahnede ya?"
Sahne orkestrasından bahsederken bahsetmeyi unutursak büyük ayıp edeceğimiz bir grup insan daha var: Ses teknisyenleri. Buradan her biri için çok hoş şeyler düşündüğüm bu insanlar sahnenin neredeyse ortasından konseri takip edip, müdahale etmeleri gereken noktalarda fütursuzca, grup provadaymışçasına rahat bir şekilde sahneye atlayıp muhteşem bir konser atmosferi yarattılar. Düşünün, grup sahnede çalıyor ve o sırada teknisyenin teki sahnenin bir yanından diğer yanına sahnenin ortasından gidebiliyor. Hazır çıkmışken bir şeyler de mırıldansaydın?
Bir İyi, Kötü ve Kraliçe performansından fazlasını bekleyenler için hayal kırıklığı olabilecek, yer yer bazı performans eksikliklerinde benim de üzüldüğüm bir konser oldu açıkçası. Yine de "babalar" ı kanlı canlı görmek, indie havasını koklayabilmek adına güzel bir akşam geçirdik. Sahne alan gruplar kadar promosyonundan prodüksiyonuna kadar takdir edilesi bir iş ortaya koyan Utopia Production'ın da bunda etkisi büyük.
