Paco De Lucia ve gitar tekniği hakkında herhangi bir şey yazmaya çalışarak haddimi aşmak istemiyorum. Sadece gördüklerim ve duyduklarımı anlatmaya çalışacağım. Sahnedeki görüntü değişik yerlerde arada sırada karşılaşılan görme engelliler gruplarını andırıyordu, duyulan sesin kalitesini ayrı tutmak kaydıyla tabi. Koskocaman sahneye yerleştirilmiş birkaç sandalyeye oturan birkaç basit insanın yarattığı armoniyi duyunca müzisyenliğin ne demek olduğu daha bir net ortaya çıkıyor, beynin tanımlamalar bölümünde, ortaya çıkanı anlatmak ta bir o kadar zorlaşıyor gittikçe. Vurmalılarla uğraşan üç kişi, bir klavye, iki gitar, üç vokal, insanın tüylerini bu kadar diken diken edebilir herhalde. Konserin ertesi günü uyandığımda çarşaf yastık paramparça olmuştu. Burhan Öçal'ı soracak olursanız, o sahnede olmasının kendi CV'sinden başka bir şeye bir katma değer kazandırmadığı görüşündeyim. Gayet yetenekli bir insan olduğunu hepimiz biliyoruz. Ama dediğim gibi olmasa da olurdu. Bu "olmasa da olurdu"lardan bir tane daha vardı festivalde. Yeri gelince onu da anlatırım.
Sahnedeki görünüm açısından bir benzetme daha yapmak gerirse, O da Voicestra için olacak: ellerinde mikrofonlarla günlük kayafetleri içinde 13 kişi düşünün. Bunlar arada dans edip birbirlerine sarılıyorlar, gülüşüp şarkı söylüyorlar. Amerikan filmlerinde gördüğümüz "Support Group"ların resmi geldi Bobby McFerrin konserini birlikte izlediğimiz arkadaşımın aklına. Hak vermemek mümkün değildi gerçekten :)
Neredeyse tamamının doğaçlama olduğunu tahmin ettiğim konserden kafama kazınan bir yaşlı kadın vardı, hayatımda gördüğüm en coşkulu rock tınılarından biriyle bir solo bölüm seslendirdi, bir de alkış canlısı Türk dinleyicisi. McFerrin'in kahkahalarla güldüğü aciz ritm duygusu ve alkış cehennemi.