Işıklar kapanıp, ortkestra akordunu tamamlayıp, Patrick Souillot içeri girdikten sonra herkes sessizce sahneye bakarken birden başlayan bu üvertür, ellerimi yumruk yapıp "İŞTE BU!" diye bağırmama sebep olmuştur. Aynı şekilde yanımdaki arkadaşımın kıkır kıkır gülmesine ve salonun büyük bir kısmının kafasını bana çevirmesine de... Hehehe... :) Klasik müzikte gaza gelen tek insan benim sanırım. :)
