---
anyone anywhere'inin melodisi ile gömen,temporary peaceile dakikalarca dalga sesini sıkıcı buldurtmayan, everwake'i ile aklıma eski sevgililerimi getiren:P,alone'u dinlerken hatunun * tanımsız* sesiyle felç eden, "those wasted moments won't return and we will never feel again"li emotional winter ile insandan pişmanlığı silen, deep ile şah damarından usulca kan çeken, pressure'dan sonra release'in girmesiyle ruhu girdaba sokan, judgement ile hüznü sinirli baş kaldırıya çeviren, tamamiyle bana yönelik olduğunu düşündüğüm parissienne moonlight ile notaları gibi melodik bir şekilde iç burkan, don't look too far ile gözleri nemlendiren ve sesi kökletip bağıra bağıra söyletirken bir yandan sinir içinde ağlatan, angelica ile hiçbir zaman bulamayacağım kusursuz aşkıma seslenen, a fine day to exit ile aslında dışarı çıkıp kimseyi göremememi sağlayan, inner silence ile biraz da olsa iyi hissettiren, sunset of the age ile eski zamanlarını hatırlatan, türk filmlerinin melodisini andıran destiny ile dinlendiren, herkesin ilk dinlediği fragile dreams ile hainleri yüksek sesle lanetleyen, shroud of false'un "i hope you don't understand"i ile asıl mesajı veren, regret ile bıraktığım pişmanlığı bana tekrar aşılamaya çalışan, j'ai fait une promesse'deki hatunun yavaşça ezen sesiyle güzelliği hissettiren, a dying wish ile garip bir şekilde hırsımı, sinirimi ve gücümü kamçılayan, forgotten hopes gibi cuk diye oturan bir parçayla hayata ve kötü anılara karşı durma gücü aşılayan, the silent enigma ve black orchid ile insanı oturduğu yerden kaldıran, panic'in melodisi ile paniği kusursuz derecede tam anlatabilen, cradle of filth'in de güzel bir cover'ını yapmış olduğu sleepless'inin solosuna bittiğim, lost control'ün "how much longer till i hit the ground"u ile durumu açıklamış, far away'i ile uyuşturucu etkisi yapan, flying'ini yüzlerce defa dinletip ve boğazımı tahriş edene kadar nakaratını bana kusturan ve bu esnada hüngür hüngür ağlatan, balance ve closer'ı peşpeşe gömünce bilinçaltımı yüzeye çıkaran, a natural disaster gibi albüme adını vermiş bir şarkıyla kışın götürdüğünü hatırlatan ve çaresizliğimi bana gösteren, are you there ile anılarımı depreştiren, pulled under at 2000 meters a second ile aniden boynumu kıran, eternity part'ları ile hayatıma tuz biber olan,onca hatıraya ve bu hatıraları kirletmeye çalışan insanlara rağmen kendini ayrı kılan,hayatımın,yaşantımın anlamı,bir numaralı parçam ONE LAST GOODBYE adlı ilahi ağıtı yaratan ve konserlerinde kimseyi umursamadan ağlamama neden olan tek gruptur,ölene kadar dinlesem bıkmam...
osmANATHEMAnia