bir rasmus anketine yorum yapmıştım;
ben Sail Awayi çok beğenmiştim. ne kaliteli bir müziktir yarappim. kendimi alkole uyuşturucuya verdim, yani bu kadar ruh olmaz bir şarkıda. pink floyd albümlerimi kırdım attım bu grubun yüzünden. sonra gittim böyle; yeni yetme, garip isimli rock gruplarını dinledim. bir özendim sormayın. tarz yapıcam derken göz çıkaran gruplara özenip kendi tarzımı yarattım. kafamda tavuk tüyleri ile dolaşıyorum artık. kuş pisliklerini kurutup küpe yapıyorum, pazardan aldığım çorapları ayakkabımın üzerine geçiriyorum falan. çok asiyim, rasmus dinlerim böyle, "hiç kimse beni anlamıyor" moduna girer kara kara düşünürüm gündüz gece. şebnem ferah konserine gidip kafa sallarım, gözlerimi kısar gezerim, saman altından su yürütürüm, ev almam, komşu alırım, tüm metalci ablalara selam ederim, üzerimden rasmus t shirtümü çıkarmam, gözlerimin altını kurşun kalemle çizerim, halk arasında emo necmidir adım, bileklik gibi birşey takarım, soran olursa "metalciyim, dinlediğim müziği yansıtıyorum" derim. yazı yazmaktan uyuşan parmaklarımı çıtlatırım, baba parası yerim ama ailemi hiç sevmem. hergün 40 milyon cebe indiririm ama asiyim bi kere, onlar kaka, "aile mi? hıh?" derim. arkadaşlara özenip "asi olucam" diyerek satanist olurum, aynı deliğe pislerim, aynı yollardan geçerim, aynı ritimlerle nefes alırım ama marjinalim birkere. farklıyım ben. ağlıyorum şu an. neden? çünkü farklıyım puhahah...
10 Şubat 2007 Cumartesi | Yazan: �marklanegan�
tokio hotel tarzı müzik dinleyen "genel"in bu tür çocuklardan oluştuğunu düşünüyorum...
