sesini ilk kez gülbeyazda duymuştum.o kadar güzel o kadar içten söylüyordun ki etkilenmemek elde değildi.sonra birgün beşiktaş tan geçerken yine senin şarkıların çalıyordu,aldığım ilk albümün o güne rastgelir sanırsam.sonra o kadar sevdim ki seni.ilk gittiğim hey gidi karadeniz konseri bile dün gibi aklımdadır hala.sonra bir sabah senin kanser olduğunu duydum,bir türlü inanamadım.o enerjinle kanseri de yeneceğini umdum."ha kanser ha konser" dedin sonra sen bizlere son konserini verirken.ben o konserde ilk kez babamı ağlarken gördüm.senin gözlerinin içi gülerken biz ağlıyorduk.yine birgün televizyon izlerken senin ölüm haberini aldım.babamla birbirimize baktık dakikalarca,inanamadık çünkü senin ölümüne.geç bulduk tez yitirdik seni.ne zaman resmini görsem,sesini duysam boğazımda birşeyler düğümleniyor bu kadar zaman geçmesine karşın.aziz nesin boşuna dememiş "ölmek birşey değil de yalnız kalacak dünya" diye.şimdi biz sensiz yalnızız ...
