in flames in sadece bi sahne performansını izledim.tüylerim diken diken oldu o nası bi seyirci ya.allahım konser dediğin öyle olur işte.bizimkiler put gibi konser izliyor.
ikilinin söyleyişiyle ayrı bir anlam kazanıp devleşen bir eserdir kendisi.björk'ün tek başına söylediği verisyonu çok sadedir ve hep aynı gider sıkıcıdır biraz.ama işin içine thom yorke dahil oldu mu şarkı başkalaşım geçirir.ayrı bi hava katar parçaya, daha duygu yüklü birşey çıkar ortaya.hep aynı giden monotonluğundan çıkar parça.björk'ün ve yorke'un sesi uyum içinde sürükler insanı pek te hoştur.
anlamı benim için büyük...her zaman ömrüm boyunca en sevdiğim şarkı diyebileceğim ve dediğim hiç bıkmadan ömrüm boyunca arka arkaya dinleyebileceğim tek şarkı
