herşeyi açısından aşmış yarmış şarkıdır.Şarkının inanılmaz uyumu ve akışı içersinde insan keninden geçer ve büyülenir.Düzen açısından kusursuz ve mükemmel bi radiohead güftesidir.Başta giren jonny ve ed'in perküsyonları insanın işine işler.Sonra thom'un gitarıyla silkelenirsiniz ve sözler başlar.Just coz you feel it doesn't mean it's there bölümüne geldiğinizde dikenleriniz tüy tüy olur ve phill'in sert davul darbesiyle şarkı devam eder.Arkada yankılanan don't reach out don't reach out ve there's someone on your shoulder dizeleri bu kadar mı güzel tınlar.sonra şarkı başka bir yaratığa bürünür, jonny yeter bu kadar perküsyon b*kunu çıkarmayalım diyip gitarına sarılır.why so green and lonely diye sorar eniştemiz thomas,sonraki dizeyi ise iki farklı tonda söyler ki bu şarkıda beni bitiren olaydır.Thom amca bu şarkıyı akustik versiyonlarında o bölümleri ikinci tondan söyler ki pek enteresan ve hoş gelir kulağa.Sonra phillin darbeleriyle gaza gelir şarkı, ancak kendisine yakıştırabilceğim bir laf eder yorke"we are accidents waiting, waiting to happen".tekrarlayışında yine iki tondan söyler ama bu sefer söylemekte olduğu dizenin aşmışlığı ve iki farklı tonun acayipliğiyle kendimi kaybeder limon emmişe dönerim.Başladığı gibi sonlara yaklaşırız ve son darbe phill'den.
girişini çıkardım, jonny'nin çaldığı kısımlarda kolay bir elden geçirdim ancak aralarda giren akorları çözemedim hayırlısı diyelim çözeriz büyüyünce
