sahne performansının iyiliği nedir? sahnede koşup zıplamak mı, tepinmek mi, şebeklik mi yapmak, yoksa ağır abi tadında hareket etmeden karizmatik durmak mıdır? bu tamamen göreceli bir kavramdır, ama ben olayı "sahne performansı" olarak değil de sahnede "samimi" olan ve olmayan olarak ikiye ayırıyorum..
misal death grubu, izlediğim videolarıyla yüzde yüz samimi bir gruptur. adamlar çıkarlar efendi gibi çalarlar, gösteriş sıfırdır, yeri gelir kafa sallarlar nadiren. ama hep bir samimilik, mütevazilik sonsuzdur, değişmeyendir. metallicadan james hetfield tam böyle piçtir, milleti azdıran cinsten, sağa sola koşturan, göğsüne vuran, binlerce insana çıkardığı saçma sapan sesleri tekrarlatarak. ama o da samimidir, çünkü yaptıklarını bir başkası yapsa direk sırıtır.
dediğim gibi, sahne performansı "samimilik"le doğru orantılıdır. sahnede şebeklik yapıp da "abi baksana adamlar çok iyi yerinde durmuyorlar" sahne performansları mükemmel diyen bir sürü zevzek var. dumanın da, sahnede deyim yerindeyse çıkıp -müzikal anlamda- çok kötü çalıp çok çok kötü söyleyip de yine de sevilmesinin -ben bile seviyorum- yegane nedeni budur. samimiyet.
