ben bir kere taksimde gördüm bunları, tekme tokat dalmışlardı birbirlerine, abi durun nabıyorsunuz, yakışıyor mu sizin gibi adamlara dedik. şöyle bir durdular, çeki düzen verdiler hallerine; utanmışlardı besbelli. sonra bir arkadaş gitti, abi nolucak bu kurbanın hali dedi.. koskoca istiklal bir anda sessizliğe gömüldü, gerçekten olay hazin ve bir o kadar içler acısıydı: ne olacaktı bu kurbanın hali?.. üzüntülerimiz bir anda beliriverdi yüzlerimizde, insanların endişe dolu çehreleri yayılıverdi taksimin eski, avrupai ve bir o kadar da kirlenmiş duvarlarına.. an ve zaman, uzamdan bağımsız duruvermişti bir anda; insanlar "ne olacak bu kurbanın hali" telaşesi ile aniden akıllarını, iradelerini ve uzuvlarını kontrol edemez hale gelmişlerdi, herkes birbirne bakıyor, herkes birbirine soruyordu ama bir kişi de cevap vermiyordu, denizle barış bile.
dün, bugündür; insanlar o gün bugündür halen bir mahsun, hala ürkek ve, ve hala daha bir kırılmışlar.. tıpkı umudunu yitik düşlerde arayan denizle burak gibi. insalar artık tümleşmiş, insanlık artık kurtulmuş ama, o günden beri kimse, ama kimse eski huzurunu bulamadı, kimse bir tebessüm dahi etmedi.. kurban dağıldığından beri..
ben buradan denizle ümite sesleniyorum, lütfen kurbanı geri toplayın ve eurovision a çıkın. athenadan da daha iyi bir derece yapın, burak a da kapk olsun. adam resmen sattı gitti kurbanı ya. yok ben kurbanı çok severdim ondan diyorum, yoksa burakla kişisel bir sorunum yok. burdaki herkes yazmış öyle "deniz" "burak" v.s. ben de öyle yazıyorum, sonuç da herkes gibi kankayım ya, ondna yani. çaktırmayın.