![]()
cümleler de herşey de dar gelecek sığdırmaya "biz"i , şimdi aslında astığı gitarını , umutlarını , gülen yüzünü ve ısıttığı içimizi koyacak yerimiz yok; bu besbelli...ne kadar akıtılırsa akıtılsın gözyaşı, boşalan yer dolmayacak...oysa son ana kadar hep başkaları için yaşandı, her ne kadar her cümle "ben" diye başlamış olursa olsun...şimdi bir baltayla ikiye ayrıldık , kocaman bir delik açıldı kalbimizde , bir daha o eve nasıl gireceğiz...istanbul pis orospu gibi çöreklenecek üzerimize , affet biz yine seni gülerek hatırlayacağız , yine sana sığınacağız , ancak yine senden teselli alabiliriz ; keşke görebilmiş olsaydın ne kadar derin izler bıraktığını...sanırdık ki sadece, senle-ben bilirdik ne kadar asaletle giyinmiş olduğunu senin hayata.oysa , biliyorum bu teselli olamayacak ama , ne kadar büyümüşsün...elbette konuştuğumuz lisanı bir başkasına öğretmek gibi bir şansım olamayacak , eskisi gibi gülemeyeceğimi de biliyorum çünkü sen yoksun.senin peşinden gelmek istediğimde , yani o kara gün , sen giderken bırakıp bizi , yine numaranı çevirip "ibnelik yapma bekle" diyesim(iz) gelmedi mi , biraz daha geriye alamazmıydık zamanı , alamadık...değişen bir şey yok ikimiz için , sadece artık bulaşıkları hep ben yıkarım sorun değil , faturaları da öderim , evi temizlerim bir süreliğine buluşuncaya dek bir daha...gülmek içinse hafızamı zorlarım ve biraz şimdi
ölümü düşünüyorum,
geçen ömrümüzü düşünüyorum.
kederli
rahat
ve hodbinim.
hangimiz ilkönce
nasıl
ve nerde ölürsek ölelim,
seninle biz
birbirimizi
ve insanların en büyük davasını sevebildik
dövüştük onun uğruna
yaşadık
diyebiliriz.
