![]()
aşırılık her daim kötüdür diyorum; severken ellerinizi kollarınızı bağlayıp gözlerinizi kör eder, beğenmediğinizi ise nefret ettiğiniz haline getirir..
duman hakkındaki şahsi fikrime gelirsek, ilk albümünden beri heyecanla takip ettiğim, ancak zaman geçtikçe heyecanımın yerini hayal kırıklığının aldığı bir grup olmuştur. ancak yine de türkiyede sevdiğin grupları say deseler kesinlikle gözüm kapalı ilk üçte sayacağım gruplardandır duman.
benim kafamdaki duman tasavvuru her zaman ilk albüm zamanlarını içine kapsayan bir döneme denk geliyor. şanslıyım ki bu dönemler lise yıllarıma denk gelmişti ve pek çok konserini de canlı canlı izlemiştim. ve şunu çok net söyleyebilirim ki, 7-8 sene önceki duman'ın şu anki dumanla uzaktan yakından alakası yoktu. bir kere kaan tangöze her konserinde köprüaltını albüm kaydından daha iyi söyleyebilecek kadar nizami vokal yapıyordu. grup üyeleri şu anki kadar ayyaş değillerdi ve o dönemler okul festivallerinde gözü metal müzikten başka bir şey görmeyen ukala lise talebelerinin -ki ben de öyleydim o dönemler- bile ilgisini çekiyordu duman. bir de bunlara ilk albümdeki şarkıların güzelliği, dolgunluğu eklenince grup kısa sürede kendisine ait kemik bir izleyici kitlesi oluşturdu. ardından konserlerinde hep çaldıkları, ama grubu bilmeyenlerin dinleyince -deyim yerindeyse- kendinden geçtikleri her şeyi yak coverının da bir anda geniş kitlelere ulaşması da güzel bir şeydi. arkadaşlar arasında "baba biz diyorduk işte herifler süper müzik yapıyor, biz biliyorduk koçum önceden, sen gelirken biz gidiyorduk tee" diye böbürlendik, şahlandık, gururlandık.
uzun bir ara gitmemiştik konserlerine grubun, akabinde bir bostancı konseri oldu, ünlendiler de pahalı pahalı gittik konserlerine. ama o eski tadı alamadık, arkadaşlar "yau olum çoluk çocuk dolmuş bu ne ya"ya bağlasa da, haftasonunda konserden parçalar veren bir müzik kanalında tekrar dinleyince, kaan tangöze'nin sesine inanamadık. abuk subuk böğürüyor, alaaksız sesler çıkarıyor, anırır gibi söylüyor. sanırım dumanın kopuşu da o aralarda oldu benden.
ikinci albümü de çok sevmiş biri olarak ne yalan söyliyeyim kaan tangöze'nin sahnedeki hallerine üzülüyordum, lan bu adam nolmuş diyordum, nolacak, bir dahaki albümü böyle mi söyleyecek diye geçiriyordum içimden. sonra üçüncü albüm çıktı, bir kaç şarkı dinledim olmamış dedim ama bir arkadaş "yanıbaşımdan"ı dinletince yine kendimi alamadım albümü dinlemekten. evet, bu albümde ilk 2 albümdeki iyi şarkı sayısı kadar iyi şarkı yoktu ama, çok güzel şarkılar da vardı. ama, demin de dedim de, kayışın kopuşu "rüyanda görsen inanma" diye bir şarkıyla çoktan zirvelere varmıştı. şarkının sözlerinin 3. tekrarını kime dinletseniz bu adam anırıyor diye ya albümü alır kırar ya da camdan savurur.
keza seneler geçti, duman yeni albümler çıkarırken yıllar geçerken haliyle ben de büyüdüm, adam olamadım ama:) değişmeyen tek şey değişimdir kuralıyla ben de değiştim. ve duman'ın 4. albümü çıkmış, yine merak ettim baktım şarkılara. bir arkadaş "abi dibine kadar güzel olmuş ya baksana bir" dedi. şarkıyı açtım, kötü şarkı değil. ama ne ilk kez dinlediğim de "halimiz duman"ın yaptığı etkiyi yaptı, ne de "haberin yok ölüyorum" kadar kendisine bağlayabildi. arada dediğim kaan tangözxe'ye has anırma vokalli şarkılar da yok değil bu albümde.
ancak dediğim gibi, dumanı her şeye rağmen severim, sırf ilk 2 albümü için bile şu grubun çok acımasızca eleştirilmesine, hele ki yaptıkları müzik değil eleştirisine karşıyım; "yalnızlık paylaşılmaz", "halimiz duman", "köprüaltı", "kırmış kalbini", "haberin yok ölüyorum", "yanıbaşımdan" şarkılarını en azından bir kere dinleyin bu yorumu yapmak için. eğer hala daha müzik değil diyorsanız, alın sizin olsun müziğiniz..
saygılar..
