Sevgili archer ve gridlock teker teker cevaplayayım:
Rock'n Roll'un kralına pop demem konusu pop'un Archer ile tam anlamıyla hemfikir olduğumuz tanımıyla örtüşmekte. O anda popüler olan pop'tur. Pop jazz diye de bişey vardır mesela. Daha önceden bahsi geçen Bon Jovi de Pop Rock tır, fikrimce... O zaman popüler olan Rock'n Roll olduğu için Elvis bu tarzı yakalayıp ilerletmiştir. Bi de eklemeden geçemeyeceğim bişey daha var. Devrin pazarlamacıları bu adamı Rock'n Roll'un kralı ilan etmesi, 350 milyon aptal amerikalının da bunu kabul etmesi benim de edeceğim anlamına gelmez. Rock'n Roll'un kralı Erol Büyükburç'tur...:)
Aslında Archerın dediklerine kısmen katılıyorum fakat argümantasyonunun sonunu doğru bağlayıp çıkarılması gereken sonuca ulaşamamış gibi geldi. Öncelikle Nick Cave anladığım kadarıyla bir "ters örnek"ti. Yani tüm rock gruplarının beatles'tan etkilenmesi hipotezini çürütmek için ortaya atılacak tek bir doğru örnek olma görevini başarıyla yerine getirmiştir. Bunun dışında ispatlamya çalıştığı birşey yoktu. Zaten Gridlock ta bunu kabul etmiş. Genel görüşe göre, lirik özelliklerinin de rock konusunda belirleyici olduğu doğrudur. Fakat açıkçası benim bakış açımdan pek değil. Yani müzikle ilgili yaklaşımımda, lirik, kompozanların en sonunda geliyor. Vokalin tınısından bahsetmiyorum yanlış anlaşılmasın. Şairlikten bahediyorum. (Sanırım işte bu yüzden, Doors'u da hiç bi zaman abartıldığı kadar çok sevemedim. Bas'ın bu kadar ihmal edildiği bir çok seslilikte lirizm müziği kurtarmaya yetmiyor.)
