albüm son derece vasat.son 24 dakikalık octavarium adlı şarkı ve answer lies within'e rağmen çok sıradan. albüm resmen progresiv değil ve bu çok sinir bozucu. albümü her dinleyişte biraz daha sarıyor ama bu sıradan olduğu gerçeğini değiştirmiyo bence.
gerçi ToT'dan daha dinlenilesi br albüm olmuş. ama ne portnoydan bir şeyler görebiliyoruz ne de petrucci'den.
yoğun muse ve pnik floyd etkilenimleri de cabası. tamam insan dinlediği şeyden etkilensin ama kopyalamasın di mi?
albümün giRiş parçası this dying Soul'a falan benzemiyo, sadece geleneksel bi şekilde devam eden "bir önceki albüme gönderme" olayı var orda. bu albümde daha önceki albümden bi şarkıya benzeyen bişey varsa o da In the name of god'ı andıran Sacrificed sons'dır.
dediğim gibi dinlenilebilitesi çok yüksek ama bir o kadar da SI-RA-DAN.
