Teşekkür ederim gördüğüm en güzel başlığı açtığın için.
Virtüözler duyguyu öldürür ya da öldürmez , sonuçta bir müzisyen kimliği taşıyan ve bu işe emeklerini , zamanlarını harcamış insanlar olarak kendilerinden sonra gelecek kuşağa her zaman ışık tutmuş insanlardır.Böyle bir eleştirinin olmasının sebebi de virtüözlerin hepsinin sanatçı ruhu taşımıyor olmasıdır.
Ben virtüözlerin barındırmaması gereken özellikleri olduğuna inanıyorum.Örneğin bir virtüöz Michael Angelo gibi çok kirli çalıp , çok artis hareketlerle kirliliği daha da artırıp kendini gitardan anlayan insanlara rezil etmemesi gerekir.Bu yüzden Michael Angelo eleştirilebilir bir gitarist.Temiz çalmak başta gelen bir kural çünkü.
Malmsteen in de eleştirilme sebepleri arasında kendini tekrarlaması , son albümünde işin yaratıcılık kısmını iyice es geçip , kendisine bu konuda fark atan diz çöktüren genç kuşağa bir sesleniş şeklinde , aşırı derecede duygusuz sadece teknik partisyonlardan oluşan sololar yazması gösterilebilir.
Virtüözlerin hayranları kendilerinden duygusal ve teknik şeyler yazabilmesini , yaratıcılıklarını daha ön plana çıkarmasını isteyebilirler.(Bknz. Megadeth - Rust in Peace albümündeki Marty Friedman soloları)(Marty Friedman jason Becker in harika yaratıcılıklarını sergiledikleri Speed Metal Symphony si)(Michael Roemo)
Ayrıca da çok haklısın ki öğrenme ve uyuglama arasındaki farklı anlayabilmek , öğrenilenlerin sentezini yaparak farklı başka birşey ortaya çıkarabilmek kişinin yaratıcılık becerisine bağlıdır.Öyle olmasaydı bizim apartmanda da bir virtüöz oturabilirdi.Gitar okullarını süper dereceyle bitiren insanların gitar kariyerlerini inceleyin mesela.Neden bu insanlar bir Michael Romeo olamıyorlar ?Tüm teknikleri harika , 200 metronomda ezberledikleri gamları komplike partisyonları rahatça çalabiliyorlar tam bir gitar makinesi oluyorlar.Ama işin sonucunda önemli olan sanatta yaratıcılığı , sanatçı ile zanaatkar arasındaki farkı anlayabilmektir.
Zaten sadece enstrumantel tekniği içeren bir müzik , dinyeyicisine ne kadar inandırır kendini ?
Mesela Marty Friedman kendi eğitim videosunda , gam ezberlememek gerektiğini , gamları kendimizin de oluşturabileceğimizi , farklı gamlar yaratıp , bunları birleştirip yepyeni partisyonlar ortaya çıkarabileceğimizi , kendisinin de bu yolla yaratıcılığını geliştirdiğini söylüyor.Tabi bu onun kendi fikri.Ancak burdan anlaşılabilecek şey şudur:Teoriyi kavradıktan sonra elimizde olan birikimi yansıtabilmemiz , sanatçı olmaya yaklaşabilmemiz için yaratıcılığımızı tüm haklarıyla kullanmamız gerekiyor.
bir de şöyle bir şey de iddia ediyorum; bence virtüözlük derecesinde yapılan müzik her dinleyici tarafından anlaşılamaz, anlayanın, çalınan enstrümanı çalıyor olması ya da en azından müzikle ilgili nota, gam vb. şeyleri bilmesi gerekir. bunun klasik müzik ve cazda da geçerli olduğu söylenebilir hatta.
bu da dorğu bir tespit ve doğru bir iddia çünkü virtüözlerin partisyonlarındaki teknik kısımlar işi anlayan insanlara hitab etmeli ki virtüöz oldukları anlaşılsın , dinleyici kafasında "hmm çok zor bir string skipping , harika bir alternate picking" diyebilsin...
