gelişmez.
hiç bi b*k olmaz.
onların, yüzlerin arasından sıyrılarak yükselebilmek için farklı bi şeyler yapmak lazım, bazılarımızın farklılıktan anladığı; kıçının yanaklarına dövme yaptırmak, pipisine küpe taktırmak vb. müzik dedikleriyse şu; bir adet elektro gitarı amfiye bağlıyosun, sona mi minör la minör akorlarını basıp iki aşaa bi yukarı bilmem kaçlık ritim atıyosun. yüksek sadakat, dorian, seksendört ve benzeri. sonra benim müzikten anlayan arkadaşlarım da bunları bi b*k zannedip seve seve dinliyor dinlerken mest oluyorlar. işte türkiyede rock müzik bu.
ama bu; öyle olduğu zannedilen tarafı. aslında öyle diğil.
bugün dünyaya mal olmuş gruplara taş çıkartacak kadar sağlam yerli gruplarımız var; hayvan gibi çalıyo adamlar. ama kaçının albümü var? albümü olanların kaçınınkini paramıza kıyıp da satın aldık? öyleyse daha ne konuşuyoruz?
gerçi bu adamlar başarılı; bizim ülkemizde adı duyulmamış adamları bi gün ''türkiyeye konser vermeye geliyolar'' ''aa bunlar türkmüş'' ''eheh bizim grubumuz türk grup bak neler yaptık biz'' diye dinler o zaman sahip çıkarız onlara. örnek vermek istiyorum: HADİSE.
