ben ablam ablamın arkadaşları falan derken nerdeyse 8 kişi vardık..o zaman biraz küçüktüm tabi 13 yaşlarında olsa gerek o zamanlar yatağımız ranzaydı... benim arkadaşlarım ve ben ranzanın altına(4 kişi)ablamlar yukarıya oturdu. ben böyle tam köşedeydim sıkışmış bi şekilde duruyordum .iddaya girmiştik hepimiz sığarız diye gerçektende sığmıştık. 2-3 sn oldu galiba tam olarak hatırlamıyorum bi gürültü koptu. gözlerimi açtığımda kapkaranlıktı hiçbirşey görmüyordum...kör oldum diye bağrıyordum;))sonra sesler geliyordu... üzerimdeki tahtayı kaldırdılar( o anda gürültüyü duyan annem gelmiş herkesi kurtarmışlar ama beni unutmuşlar sesimden hatırlamışlar) ve gözüme güneş çarptı...meğersem ranza çökmüş bende alta kalmışım aynen alta kalanın canı çıksın gibi...o zaman kafam kanamış. ben farkında değilmişim. çünkü her yerim ağrıyordu (yani ağrımaması mümkün değil 2 yatak+7 kişi)parmağım tahtaların arasında kalmış ve çatlamış...doktora gittik annem kafamın kanadığını görünce..eğer 5 dk daha geç kalsaymışız beyin kanamasından öbür dünyaya gidiyormuşum...bunu duyunca bayılmışım beni ayıltmaya çalışmışlar...sonra gerisini hatırlamıyorum..eve gittiğimizde babam elinde bi kağıtla karşıladı bizi...kağıtta ev kuralları yazıyordu...sonra cezalar o bu şu derken 50 maddeydi. ama hiç biri benim için geçerli değildi hepsi abim ve ablama geçerliydi o an iyiki kafam kanamış ve parmağım çatlamış diyordum...hayatın değerini anlamıştım ama hala yaşamaktan nefret ediyorum...
