![]()
Şimdi, ben sadece genel olarak insanların bu konudaki duyarlılıklarını görmek istediğim için bu konuyu açmıştım ama kendi fikirlerimden de az da olsa bahsetmeliyim çünkü burda içinde olduğumuz koşulları aklar bir eleştirel bakış açısı görüyorum;
Piyasada kural kaliteli müzik değil ün ve şöhrettir bunu sanırım herkez bilir. Sebebi ise insanların kaliteli müziği değil ün ve şöhreti talep etmesidir der kurallar.
Piyasa demek ekonomik rant amaçlı bir pazar demektir. Ve Müzik piyasası da bu amaçla birebir örtüşür ''ürünler'' ortaya çıkarmaktadır.
Burada müzikteki paylaşımcılık ruhu, değerleri insanlara aktarma sorumluluğu ve her zaman daha iyi daha kaliteli olanı insanların seveceği ve katılımcısı olabileceği seviyeye ulaştırmak gibi tüm kavramlar devre dışı kalmaya mahkumdurlar. İkisinin bir arada olması ise sadece kağıt üzeri bir şeydir.
Örneğin halk müzikleri, klasik müzik, caz müzik, rock müzik ve sayamadığımız bir çoğu..
Bu müziklerönemli müziklerdir. Bu müzikleri önemli müzisyenler icra eder. Ama içinde bulunduğumuz ekonomi sistemi bu müziklerin ne kadar para kazandıracağını ve ne kadar insanla ortak noktası bulunup bulunmadığını dikkate alır, bunları kendi süzgecinde ona göre biçimlendirir (ki bunda rock müziğin içinin boşaltılması en açık örnektir) ve piyasaya ''para kazanmak'' gayesi ile sunar. Bir çoğuna buna rağmen rastlayamayız hiç bir yerde... Rastladılarımız ise bunların dışında şeylerdir zaten...
Şu açılan konunun ardından 100 mesaj atılmış ajdar'ı tanımayan var mı?
Peki Victor Jara'yı? White Plains'i? Şostakoviç'i, Schuman'ı? İrlanda halk müzikleri'ni dinlediniz mi hiç? Ya da çok nadir çok sesli halk müziklerinden Azeri ve Gürcü halk müziklerini? Kendi Halk müziğimiz? Ya da Bob Dylan? Peki dede efendi, aşık veysel, pir sultan?
Ya da insanlara fayda sağlamak, onlarınyaşamlarını anlatmak amacıyla yapılmış şarkılar sizce, içim yanıyor, beni cepten ara, allah belanı versin midir? İçimizi yansıtan ve yaşamımızı anlatan şeybu ise ki bu olmaya devamediyor, öyleyse sorgulanması gereken sadece müzik değildir.
Bize insanın doğasına aykırı bir kültür dayatılmakta. Ülkemizin kültür bakanlığı buna müdahale etmemekte. Ederse sistemin dışına çıkmak zorunda kalır, bu sadece müzikle değil bütün sanat alanlarıyla alakalıdır. Ve tabi ki kapitalizmin ta kendisinin sorunudur bu.
Kültürel Emperyalizm değil de nedir bu? Emperyalizmin yaşamımıza girmesi ve kendini içimizde içselleştirebilme çabası değil de ne bu? Emperyalizm sadece topla tüfekle işgal etmek, ülkenin kaynaklarını sömürmek midir?
Bu sayede insanca bir şeyleri imkansız olarak tanımlamamızı sağlamak sonuca ulaşmak değil mi? ''BOŞVERMEK'' kavramını kanıksanmış hale getiren şey bu değil mi?
İnsanların önüne sanat diye çıkarılan bütün bunlar topluma ne katıyor?
Şimdi soruyorum, ne var bunda beğenmiyorsan dinleme, insanlar bunu talep ediyor vs. şeylerle üzeri örtülecek bir şeymidir bu?
Bu bir talep midir, dayatmamıdır?
Kimlerin çıkarları var bütün bunlarda? Ve kaybeden kim?
Etik kavramını onurluluk olarak ele alalım, ne kadar onurluca sizce bütün bunlar? Lütfen düşünelim, lütfen düz mantıkla bakmayalım olaya, lütfen bu şeyin peşini bırakmayalım, lütfen onurluca düşüncelerin insanların belleklerinden sökülüp atılmasına karşı duyarsız kalmayalım.
Daha onurlu bir dünya mevcuttur. Kültürel emperyalizmin tek kurtuluş yolu, anti emperyalizmdir...
